زنگ در به صدا در اومد و آوا با هیجان زیاد و دواندوان خودشو به اتاق نشیمن رسوند و پرید تو بغل آقاجون.
بهش گفت: دفتر نقاشیمو آوردم، با هم نقاشی بکشیم. برام نقاشی میکشید؟
آقاجون موهای آوا رو مرتب کرد، صورتشو بوسید و گفت: آره عزیزم.
پشت سر آوا، خاله زیبا هم با چند تا پوشه و یک بسته شیک توی دستش وارد شد.
با شیطنت گفتم: کادو برای منه؟
گفت: هدیه محل کار برای یلداست، بیا جعبه رو باز کن، دوست داشتی واسه تو قربونت برم
گفتم: عزیز دلم… مبارکت باشه.
یک استکان چای برای خاله زیبا آوردم و رفتم سراغ جعبه.
درِ جعبه چوبی که روش طرح کاشی دکوپاژ شده بود رو باز کردم. داخلش یک رومیزی مخمل خوشرنگ و یک کاسه دردار پر از آجیل خیلی شیک کنار هم چیده شده بودند.
طرح رومیزی مخمل شبیه نقش فرشهای قدیمی بود؛ گرم و اصیل، با آستری لطیف که حسابی به دل مینشست. رومیزی رو روی میز پهن کردم تا بهتر دیده بشه. نوری که از پنجره میتابید، روی بافت مخمل نشست و زیبایی رومیزی رو دوچندان کرد.
مامانی دستش رو روی مخمل کشید و گفت:
«وای چه لطیفه… زیباجان جنسش مثل همون رومیزی مخملی هست که برام خریده بودی… طرحشم خیلی شیکه. به شادی استفاده کنی.»
همینطور که ما سرگرم دیدن رومیزی و هدیه یلدایی بودیم، صدای خنده بلند آوا خونه رو برداشت. بلند میخندید و میگفت:
آقاجون چرا انگشتای این پسر تو نقاشی مثل شاخه درخته؟
همون وسط مامانی رو به آقاجون گفت:
ببین چه نقش و نگار قشنگی داره.
آقاجون از پشت نقاشی نیمهکاره سرشو بلند کرد، نگاهی به رومیزی مخمل پهنشده روی میز انداخت و گفت:
آره… خیلی قشنگه.
و با لبخند ادامه داد:
بت، اگرچه لطیف دارد نقش
نزد رخسارهٔ تو هست خراش… ❤️
